Konuk Evi Ayrı Mı?
Bir sabah, her şeyin değişeceğini bilmeden, Kayseri’nin dar sokaklarından birinde yürüyordum. Akşamdan beri içimi kemiren bir soru vardı: “Konuk evi ayrı mı?” Bu soruyu soran ben değilim aslında, hayatımda belki de en değerli insanlardan biri… Gerçekten bilmiyorum, belki de sadece bu soruyu sorarak bir şeyler daha netleşsin, diye düşünüyordum. Ama şunu da fark ettim ki, hayatımda ne zaman bir şey netleşse, her şey biraz daha bulanık hale geliyor.
O An, O Yük
O sabah, annemle birlikte kaybolan bir kayık gibi yavaşça ilerlerken, içimdeki belirsizliğin ağırlığını taşıdım. Gözlerim, gündüzün sıcak ışığından daha fazlasını arıyordu; ne yazık ki bulamıyordum. “Konuk evi ayrı mı?” sorusu, sadece bir kelimeden ibaret değildi. Bunu soran kişi, yıllardır evin içinde benimle aynı duyguları, aynı kırılganlıkları paylaşan insandı. Ama belki de bu kez, gerçekten net bir şeyler duymak istiyordu.
Bana göre evimiz, her zaman belirli bir duyguyu taşır. Hep bir yerler var, bir odalar, bir köşeler… Ama şimdi annemle aramızda bir boşluk oluşmuştu. Onun gözlerinde biraz korku, biraz da mecburiyet vardı. Bir şeylere karar vermek, bana da zor geliyordu. Bütün o yıllık birikmiş duyguların ardından, annemin sessizliği biraz daha fazla gürültü yapıyordu.
“Konuk evi ayrı mı?” sorusu, belki de en doğru soruydu, çünkü her şeyin duygusal anlamda ayrıldığı noktadaydık. Annemle konuştukça, evin içinde birbiriyle çelişen, birbirinden uzak olan kalp atışlarını duyabiliyordum.
Anıların Boşluğu
Bir akşam, evin içinde son kez gezdim. Yıllarca burada geçirdiğim zamanlar, şimdi birer gölge gibi ardımda kalıyordu. Aniden, her şeyin ne kadar boş olduğunu fark ettim. O kadar uzun süredir burada yaşadım, ama nereye gittiğini anlamadığım bir şey vardı; belki de evin içinde kaybolan o duyguyu hissediyordum.
Ve işte o an, başımı kaldırıp sormak istedim: “Konuk evi ayrı mı?” Kendimi sorunun içinde kaybettim. Bir zamanlar ne kadar huzurlu hissettiğim bu evde, şimdi neredeyse kaybolmuş hissediyordum. Sadece dört duvarla çevrili değil, hayatın beni burada ne kadar yalnız bıraktığını fark ediyordum.
Birçok anı, her oda köşesinde hayat bulmuşken, şimdi hepsi birer silüet gibi belirsizleşiyordu. Artık bu evin duvarları, geçmişin yankılarıyla rezonans yapıyordu. Fakat, gerçek şu ki, ben bu yankılardan kaçmak istiyordum. Konuk evi dediğimiz o yer, aslında sadece bir mekân değil, duygusal bir alan, bir alanın dışındaki her şeyin içindeki boşluktu. Gerçekten konuk evi mi, yoksa sadece kendim mi, içimden nereye gitmek istediğimi sorguluyordum.
Bir Arayışın Başlangıcı
Sonunda, bu soruyu soran insana bir cevap verdim. Ama o cevabın içinde, hep yeni bir soru vardı. Konuk evi ayrı mı? Evet, belki de tüm bu süreç, bir arayıştı. Konuk evinin ayrı olması, aslında her şeyin kocaman bir boşluğa düşmesinin sonucu olabilir miydi? Ama bir yandan da… Kim bilir? Belki de her şeyin başlangıcıdır, böyle anlar. Evimizi, içinde yaşadığımız hayata döndürmek için belki de ayrı olmanın gerekli olduğu bir yer.
Konuk evi, hepimizin hayatında bir yer tutar. Kimimiz için bir sığınak, kimimiz için geçici bir durak, kimimiz içinse belki de yeni bir başlangıçtır. Ve belki de bu başlangıç, her zaman kendimizle yüzleşme cesaretine sahip olduğumuz andır. Konuk evi, belki de her zaman sadece fiziksel değil, duygusal bir yere işaret eder.
Sonuç olarak, belki de bu soru benim içimde bir dönüm noktasının başlangıcıydı. Konuk evi aslında, sadece bir yer değil, bir zamandı, bir arayıştı. Annemle yaşadığım o sessiz anlarda, konuk evi ayrı mı sorusu beni değil, aslında bizi birbirimize daha yakınlaştırıyordu. Bütün o yıllar boyunca burada, bir arada yaşadığımız her şeyin toplamıydı. Konuk evi, sadece bir evden daha fazlasıydı. Bu evin içinde hep bir arayış, bir anlam vardı. Belki de her ayrılığın, bir umut taşıdığı yerdi.